Hoe een lied me tot bewustwording bracht

Updated: Apr 27


Hoi lieve lezer!


Vandaag was ik op weg naar een vastgelegde afspraak mits natuurlijk me te houden aan de maatregelen van deze tijden.


In de auto hoorde ik een lied op de radio. Het was “The rose” van Bette Middler. En ik kreeg de ingeving om vanuit deze tekst eens een artikel te schrijven. Vanuit een geheel andere invalshoek een kijken naar leven, immuniteit, gezondheid, liefde en vrijheid.


Dit is de oorspronkelijke tekst:

Some say love, it is a river, that drowns the tender reed

Some say love, it is a razor, that leaves your soul to bleed

Some say love, it is a hunger, an endless aching need

I say love, it is a flower, and you, its only seed

It's the heart afraid of breaking, that never learns to dance

It's the dream afraid of waking, that never takes the chance

It's the one who won't be taken, who cannot seem to give

And the soul afraid of dying, that never learns to live

When the night has been too lonely and the road has been too long

And you think that love is only for the lucky and the strong

Just remember in the winter, far beneath the bitter snows